تاحالا شده از دست کسی ناراحت باشین و دلتون گرفته باشه

در حالی که میدونین هیچ تقصیری نداره

(همون روحشم خبر نداره خودمون)

بچه که بودم دوران نوجوانی ام از یه پسری خوشم اومد ولی هیچ وقت ادامه دار نشد

به نظرتون این بده که ازش ناراحت باشم به خاطر اینکه حسی که من به اون داشتم اون نداشت؟

به خاطر اینکه رویاهای نوجوانی ام واقعی نشد از دستش ناراحت و دلگیر باشم بده؟

بی انصافی و بی عدالتیه مگه نه؟