کمتر کسی تو‌دنیا میتونیم پیدا کنیم که بیشتر خوبی هارو ببینه تا بدی ها

ببشتر لذت ببره تا متنفر شه

بیشتر‌شاد باشه تا غمگین

چی باعث تفاوت میشه؟ ژن؟ محیط؟

چی باعث شده از تفاوت هامون باهمدیگه‌بدمون بیاد؟مادرامون تو کودکی بهمون گفتن این اخلاق بده این رفتار بده؟ یا مغزمون و قلبمون بهمون گفته؟

به نظرم رو اعصابه

اینکه نه قراره دنیا گل و بلبل شه

نه ما قراره از تفاوت ها خوشمون بیاد

البته جا‌داره بگم یه چیزی به اسم امید وجود داره که انگار داره با حرفای ضد نقیض من مقابله میکنه و میگه

ملیکا‌خانوم‌احیانا منو فراموش نکردی؟