کار سختی در پیشه،نمیشه مارو مقصر دونست،تو تحریم ورسانه های دشمن، کوله باری از سختی باشیم،درسته پوسل کلفت تر از خیلی از جوان های خارجی ام اما بازم نمیشه مقصرمون دونست،ما بلد نبودیم

ماهم میخواستیم زندگی کنیم،ما هم دلمون برای خوشحالی خارجی غش میره

درسته اون خوشحالی ها ماندگار نیست،مثل بادکنکی که میترکه

اماادمیم دیگه ،دلمون کمی آسایش و بی دغدغه ای میخواد

لااقل. اگر قراره راه درست یاد بگیریم هر کدوم یه فرشته بالا سرمون میبود که انقدر دست خالی جلو نریم

اما بازم

درسته، قدرت دست ماست،اگر قراره چیزی عوض بشه و بهتر بشه از بیرون نه از درون باید یه کاری کرد